bir kar tanesı olarak düşerken gök yüzüden..ellerini acıp bekleyen senı gördüm..ve tüm gücümle erimeden en güzel dantelimle sana geldim..
sen..ne zaman aldın ellerıne.. ne zaman hissettim nefesini..bitişim derken başlangıcım oldun…
güven bana o zaman değil.. ama gittiğinde eridim…. aktım..önce parmaklarının arasından.. yavaş yavaş.. sonra toprağa..giriyorum.. toprağa şimdi.. eridim, su oldum..buharlaştım..gelecekte o toprakta bir çiçeğim..
ne güzel gülümsettin..sadece şarkılarda değilmiş…aynamda aksim….kırılmıcak daha fazlası..di mi..söz vermek bana değil sana düşer..sen ver..ama senn..
üşümüş ellerim ..sıcaklar şimdi..yemeğimi de yedim..gülümsüyorum..gezmek?peki ya beyaz inci??
pıt pıt ..dönerken rüzgarın gülü..takip edeceğin kanata gerek yok demektir..esen esiyor..sadece uç..
beyaz incimden ilk yazım
kelebeğim ben
parıl yaldızlarda
incim de benden
ben inciden
sensin
bu ..
harcadın
diyarımdan geçen gemiler
limanıma ulaşmadı
sardunyalarım soguktan korkup
ıtırlarını sakladı
ancak şimdi
gülümse
peste
yayıyorsun
dur deme
monotonluk
aman
deme öle
dedikce monoton oluyor meret
sanıyor ki monotonluk daha iyi
dingin
yok
deme öle
hayat bu şımarıyor
şımartma
sen şımar
asıl bir yerınden ..
sonra dolaş köşelerini
sonra dal derınliklerine
bak neler görüceksin
ne alemler var
ne saltanatlar
ne zenginlikler
monoton olan
yanı tek düze sıkıcı
dışarıdan izlemek hayatı